The narrative suggests that land locked under ancient religious tenures needs to be opened up to secularize ownership, protect historical cultivators, and simplify the state’s revenue administration.

एकीकडे वक्फ मालमत्तांना मजबूत वैधानिक संरक्षण, विशेष न्यायाधिकरण आणि कडक हस्तांतरण-विरोधी कायदे आहेत (जिथे बेकायदेशीर हस्तांतरण पूर्णपणे धार्मिक संस्थेकडे परत जाते), तर दुसरीकडे हिंदू देवस्थानच्या मालमत्तांना अशा प्रक्रियेला सामोरे जावे लागत आहे ज्यामुळे देवतेची ऐतिहासिक संपत्ती हिरावून घेतली जात आहे.

In Hindu tradition and settled law, temple land is not ordinary real estate, nor is it surplus state property waiting to be redistributed.